و خدا [ براى پندآموزى به ناسپاسان ] مَثَلى زده است : شهرى را كه امنيت و آسايش داشت و رزق و روزىِ [ مردمش ] به فراوانى از همه جا برايش مىآمد ، پس نعمت خدا را ناسپاسى كردند ، در نتيجه خدا به كيفر اعمالى كه همواره مرتكب مىشدند ، بلاى گرسنگى و ترس فراگير را به آنان چشانيد . اين‌چنين مردم كه از نعمت‌هاى حضرت حق قدردانى نكرده و به شكر در برابر آن نعمت‌ها برنمىخيزند و بلكه راه عصيان و كفر در پيش گرفته و خود و محيط خود را آلوده به فساد مىكنند ، در قيامت به آنان لباس عذاب پوشانده مىشود ، چنانچه در قرآن مجيد آمده است : [ وَ تَرَى الْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفادِ * سَرابِيلُهُمْ مِنْ قَطِرانٍ وَ تَغْشى وُجُوهَهُمُ النَّارُ ] « 1 » . و آن روز مجرمان را مىبينى كه در زنجيرها [ به صورتى محكم و سخت ] به هم بسته شده‌اند . * پيراهن‌هايشان از قطران [ ماده‌اى متعفّن ، قابل اشتعال و بدبو ] است ، و آتش چهره‌هايشان را مىپوشاند . اين بود نوع لباس‌هايى كه قرآن براى فرزندان آدم اسم مىبرد ، چه نيكوست كه اين چند روزهء كوتاه عمر را ملبس به لباس تقوا شويم و از لباس ظاهر هم جهت عبادت و خدمت به خلق و شكر حضرت حق استفاده كنيم و از لباس طبيعى هم براى رضاى دوست بهره بگيريم تا در جهان آخرت از لباس بهشتى بر ما بپوشانند و از لباس عذاب در امان بمانيم . سراج قمرى شاعر پرمايهء قرن ششم در مقام نصيحت انسان مىگويد :

--> ( 1 ) - ابراهيم ( 14 ) : 49 - 50 .